ΚΕΙΜΕΝΟ-ΕΙΚΟΝΕΣ

Η ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ COVID-19

Κατοικούμε σε έναν διαφορετικό κόσμο, αυτόν της έκτακτης ανάγκης λόγω της ραγδαίας εξάπλωσης του covid-19. Συνθήκες πρωτόγνωρες για τις πιο πρόσφατες γενιές, που καλούνται να αντιμετωπίσουν με ψυχραιμία, δημιουργικότητα και αυτοέλεγχο, αλλά και συνθήκες που εφαρμόζονται από τον Μεσαίωνα σε παρόμοιες καταστάσεις πανδημιών.

Αυτή η ριζική αλλαγή συνηθειών με τον εγκλεισμό ή θα σε οδηγήσει στην πλήξη και την ασημαντολογία ή θα σε οδηγήσει σε μια πολλαπλή ευκαιρία να ικανοποιήσεις την καρδιά σου, το νου σου και το σώμα σου. Σε συνδυασμό με την αίσθηση της απομόνωσης από την ευρύτερη κοινότητα και τους κακοσχεδιασμένους δημόσιους χώρους, πολλά οικιστικά συγκροτήματα έκαναν πολλούς να σκεφτούν, ότι είχαν σχεδιαστεί λάθος. Τα εργαλεία, οι ιδέες και τα συναισθήματα που γεννιούνται και εξελίσσονται τις τελευταίες μέρες μας δίνουν κάποιες υπόνοιες για το πως μπορεί να είναι το μέλλον της αρχιτεκτονικής, μεταξύ φυσικής και ψηφιακής, δημόσιας και ιδιωτικής, ατομικής και συλλογικής.

Αυτό που είναι ενδιαφέρον για την καραντίνα από αρχιτεκτονικής άποψης είναι η αποθέωση της κυκλοφορίας. Ολόκληρο το σημείο της καραντίνας είναι να κρατήσει τα αγαθά χωριστά από τους ανθρώπους που κινούνται μέσα στο ίδιο κτίριο ή να κρατήσει ορισμένους ανθρώπους χωριστά από άλλους ανθρώπους που κινούνται μέσα από αυτό », λέει ο Manaugh. Τα κτίρια και οι πόλεις μπορούν να επηρεάσουν την διάθεση και την ευεξία μας και συγκεκριμένα κύτταρα στην περιοχή του ιππόκαμπου του εγκεφάλου μας προσαρμόζονται στη γεωμετρία και τη διάταξη των χώρων που κατοικούμε. Γι’ αυτό, θα ήταν εύλογο να λάβουμε υπόψιν την αναδιαμόρφωση των πόλεων, την αναθεώρηση δεδομένων πολεοδομίας με απώτερο σκοπό τη διαμόρφωση καλύτερων συνθηκών διαβίωσης σε πόλεις που δεν ασφυκτιούν.

Πόλεις εκ νέου διαμορφωμένες με οπτική φυγή στον ορίζοντα και κατάλληλο προσανατολισμό. Η οικιστική πολιτική να επιβάλλει στα κτίρια του κέντρου τέτοιο προσανατολισμό ώστε όλοι οι κάτοικοι να έχουν θέα στα βουνά, στα δάση ή τον ωκεανό. Η αίσθηση προσανατολισμού είναι απαραίτητη τόσο στις πόλεις όσο και μέσα στα κτίρια καθώς η επικοινωνία με τη φύση αποτελεί μια από τις αναπόσπαστες και πρωτόγονες ανάγκες του ανθρώπου. Αναπνευστήρας, που θα δώσει ανάσες στις πόλεις θα ήταν οι δια πλατύνσεις των δρόμων και η αύξηση του αστικού πρασίνου που θα μεταμορφώσουν και θα βελτιώσουν την ποιότητα του αστικού περιβάλλοντος. Στόχος, σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης όπως αυτή, να μην οδηγούμαστε στην πλήξη, να μην μας καταβάλει η αίσθηση του φυλακισμένου και η επιθυμία να δραπετεύσουμε.

Για την επίτευξη βέβαια αυτού θα πρέπει να μελετήσουμε τη σχέση ιδιωτικού – δημόσιου με τα νέα δεδομένα του χώρου και του χρόνου της τεχνολογίας στους οποίους και από τους οποίους κινούμαστε. Σύμφωνα με τον Πολ Βυριλιό η αρχιτεκτονική είναι η συσχέτιση εσωτερικού με εξωτερικού κόσμου. Το πρωτεύον άνοιγμα που επιτρέπει τη διαμεσολάβηση με τον έξω κόσμο, είναι η πόρτα, το δεύτερο το παράθυρο και το τρίτο η οθόνη που με ιλιγγιώδεις ρυθμούς έγινε βαρυσήμαντη.

Οφείλουμε λοιπόν να αποβάλλουμε τον φόβο του περιορισμού αφού ζούσαμε ήδη πριν από αυτό το ξέσπασμα σε μια κοινωνία όπου τα σύνορα έπαυαν σταδιακά να είναι υπαρκτά με την εξέλιξη της τεχνολογίας.

Με άνεση να προετοιμαστούμε για μια νέα ανερχόμενη πραγματικότητα της οποίας η εξέλιξη είναι αναπόφευκτη. Αρα μήπως θα έπρεπε, με τον φόβο μελλοντικών άλλων παρόμοιων πανδημιών, να αλλάξει ριζικά ο τρόπος σκέψης και δράσης των σχεδιαστών, αρχιτεκτόνων και πολεοδόμων;

OΜΑΔΑ_23: ΕΥΔΟΞΙΑ ΜΑΚΑΡΗ, ΒΑΡΒΑΡΑ ΠΑΝΤΕΡΜΑΛΗ

·        https://www.archisearch.gr/architecture/theodosis-tasios-eso-2020/

·        https://www.protagon.gr/themata/i-arxitektoniki-epireazei-ta-synaisthimata-kai-ti-syberifora-mas-44341424340