ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΟΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΚΑΙ ΝΕΕΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΕΣ

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

ΤΙΤΛΟΣ: THE WORLD’S GREATEST ARCHITECT

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: WILLIAM J. MITCHELL

Το βιβλίο αποτελείται από 32 μικρά δοκίμια – εκθέσεις που εξετάζουν τα συστήματα λειτουργείας και νοήματος που λειτουργούν σήμερα στα κτίρια, στις πόλεις και στο παγκόσμιο δίκτυο. Πιο συγκεκριμένα, η κάθε έκθεση – ανάλυση με ζητήματα επίδρασης της τεχνολογίας στον αστικό χώρο, την αρχιτεκτονική και τον σχεδιασμό.

Τα θέματα που αναλύει ο συγγραφές είναι κυρίως αρχιτεκτονικά, πολιτικά και πολιτιστικά. Το βιβλίο δεν εμβαθύνει σε αρχιτεκτονικά ζητήματα αλλά στοχεύει έμμεσα σε αυτά.

Το κάθε κεφάλαιο έχει την μορφή μίας μικρής ιστορίας, με αρχή, μέση και τέλος. Σε αυτά κυρίως αναφέρονται ιστορίες για την εξέλιξη κάποιων αντικειμένων (artifacts) και πώς με το πέρασμα του χρόνου κάποια από αυτά έχουν χάσει την αξία που είχαν κάποτε (π.χ μιλάει για τα χειρόγραφα βιβλία και πώς αυτά με την εξέλιξη της τεχνολογίας πλέον έχουν μετατραπεί σε e-books) .

Μέσα σε κάθε δοκίμιο παρατηρείται ένας μεγάλος αριθμός από παραδείγματα. Αυτά μπορεί να αφορούν αρχιτεκτονικά κτίρια, ή να γίνονται αναφορές σε διάφορα προϊόντα – αντικείμενα (π.χ τσίπς) ή διάφορες επωνυμίες. Αυτά παίρνουν κυρίως τον ρόλο παρομοιώσεων αλλά ίσως να αποτελούν και τη βάση του δοκιμίου, ή την αφορμή.

Γενικά, το κεντρικό θέμα που ασχολείται ο συγγραφέας στο βιβλίο είναι διάφορα πράγματα – Artifacts. Αυτά μπορεί να είναι από πόλεις  και χώρους εως και βιβλία ή τσίπς. Έτσι μέσα από αυτά αναφέρεται το πώς αυτά έχουν χάσει την αξία που είχαν παλαιότερα και την θέση τους έχουν καταλάβει καινούρια και πιο εξελιγμένα artifacts με τη βοήθεια της τεχνολογίας. Βέβαια αυτά πολλές φορές έχουν αρνητική επίδραση στο άτομο, στην κοινωνία, στον πολιτισμό αλλά και την αρχιτεκτονική.

Στο βιβλίο παρατηρείται σε μεγάλο βαθμό η επικριτική διάθεση του συγγραφέα, διότι σε πολλά σημεία «μπαίνει» η προσωπική του άποψη. Αυτή πολλές φορές γίνεται και με την χρήση παραδειγμάτων όπως αναφέρθηκε και παραπάνω (π.χ παρομοιάζει το σχήμα των τσίπς με αναλογίες σε διάφορα έργα). Τις περισσότερες φορές η στάση του στις εξελίξεις της τεχνολογίας είναι αρνητική. Μόνο σε μερικά σημεία είναι θετική και κυρίως σε αυτά που αφορούν τους αρχιτέκτονες (όπως την εξέλιξη των πληροφοριών - Google και πως πλέον οι αρχιτέκτονες και οι φοιτητές μπορούν να έχουν εύκολη πρόσβαση σε φωτογραφίες γνωστών αρχιτεκτονικών κτιρίων).  

Προχωρώντας στα δοκίμια φαίνεται ότι δημιουργείται μία ροή ανάμεσα σε αυτά. Διότι στα πρώτα κεφάλαια παρατηρείται ότι αναφέρεται σε ζητήματα «μικρής κλίμακας» που δεν είναι αξιοπρόσεκτα εύκολα από ένα άτομο (π.χ η εξέλιξη του νερού και την δημιουργία πλαστικών μπουκαλιών) ενώ προς τα τελευταία κεφάλαια παρατηρούνται αναφορές σε θέματα που απασχολούν ολόκληρη την κοινωνία (π.χ οι τρομοκρατικές επιθέσεις). Επιπλέον παρατηρείται και μία μικρή νοηματική σχέση ανάμεσα στα κεφάλαια.

Μέσα από όλα αυτά τα θέματα ο συγγραφέας πάντα προσπαθεί να προσθέσει και την αρχιτεκτονική σκοπιά. Αυτή μπορεί να γίνεται είτε με αναφορές σε αρχιτεκτονικού χαρακτήρα ζητήματα (όπως την εξέλιξη των αρχιτεκτονικών σχεδίων από το χαρτί στον υπολογιστή) είτε με παραδείγματα (όπως τις διαλέξεις στην αρχιτεκτονική σχολή).

Ένα από τα παραδείγματα που φαίνεται η προσπάθεια απόδοσης της αρχιτεκτονικής οπτικής με έμμεσο τρόπο είναι το κεφάλαιο που αναφέρει για τις ταινίες που γυρίστηκαν με αυτοκίνητα και μέσω αυτών γίνεται λόγος για τις αλλαγές που υπήρξαν στο αστικό και όχι μόνο περιβάλλον και στους δρόμους. Ιδιαίτερη αναφορά κάνει στην ταινία Cars και πώς αυτή κατάφερε να περάσει την αλλαγή που επέφερε στους δρόμους η δημιουργία του μεγάλου αυτοκινητόδρομου.

Ένα από τα θέματα που φαίνεται να απασχολεί τον συγγραφέα είναι οι τρομοκρατικές επιθέσεις και τα προβλήματα ασφάλειας και παρακολούθησης. Αναφέρει ότι με την εξέλιξη της τεχνολογίας οι μεγάλες πόλεις έχουν γίνει πιο ευάλωτες σε τρομοκρατικές επιθέσεις επειδή είναι εξοπλισμένες με περισσότερα τεχνολογικά μέσα. Επίσης αναφέρει ότι παλαιότερα δεν υπήρχαν τόσες πολλές ευκαιρίες για επιθέσεις, ενώ τώρα με την ραγδαία ανάπτυξη αυτές έχουν πολλαπλασιαστεί. Στο συγκεκριμένο κεφάλαιο κάνει αναφορές και σε λύσεις οι οποίες μπορεί να μην γίνουν αποδεκτές από τους πολίτες γιατί δεν υπάρχει η απαραίτητη εμπιστοσύνη ανάμεσα στους πολίτες και την κυβέρνηση. Έτσι καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το μόνο που μπορεί να γίνει είναι οι πόλεις να εξελιχθούν και να γίνουν πιο ελεύθερες, δημοκρατικές και δημιουργικές.

Το τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου αναφέρεται στο «World’s Greatest Architect” που αποτελεί και τίτλο του βιβλίου. Μέσα από αυτό, αναφέρει ότι ο μεγαλύτερος αρχιτέκτονας είναι ο ίδιος ο Θεός. Παρουσιάζει και παρομοιάζει όλα αυτά που έκανε για την δημιουργία του κόσμου με την σύγχρονη δουλειά του αρχιτέκτονα και με τα σύγχρονα μέσα που έχει στην διάθεση του. Στο τέλος καταλήγει ότι ο Θεός – μεγαλύτερος αρχιτέκτονας είχε ένα όραμα και με αυτό συνέχισε και έφτιαξε τον κόσμο.

Όπως αναφέρει και ο ίδιος ο συγγραφέας στον επίλογο του, το βιβλίο έχει έναν αρκετά επικριτικό χαρακτήρα, ενώ τονίζει τα σημεία λάθους που παρατηρούνται στις εξελίξεις της τεχνολογίας. Μέσα από τα δοκίμια και αυτές τις παρατηρήσεις ο συγγραφέας προσφέρει στον αναγνώστη την δυνατότητα να δημιουργήσει τις δικές του προσωπικές συνδέσεις με το καθένα από αυτά ( και ίσως να ταυτιστεί με κάποια από τα παραδείγματα). Επιπλέον δίνεται η ευκαιρία στον αναγνώστη να ψάξει περαιτέρω για κάποια ζητήματα, ενώ ταυτόχρονα τον θέτει σε σκέψεις, ερωτήματα και αμφιβολίες για το αν οι απόψεις του συγγραφέα είναι όντως σωστές.